آیا اگر فردی امام زمان خود را نشناسد و بمیرد مرگ او مانند مردم زمان جاهلیت خواهد بود؟

دسته بندی: مذهبی آیا اگر فردی امام زمان خود را نشناسد و بمیرد مرگ او مانند مردم زمان جاهلیت خواهد بود؟

پرسش در مورد امام زمان
احادیث زیر در چه منابعی آمده‌اند: ۱. «من مات و لم یعرف امام زمانه مات میته جاهلیه»؛ ۲. «من مات و لیس فی عنقه بیعه مات میته جاهلیه»؛ ۳. «من مات بلا امام مات میته جاهلیه»؛
پاسخ اجمالی
در ارتباط با موضوع پرسش باید گفت؛ روایاتی پیرامون ضرورت شناخت امام در منابع روایی فریقین نقل شده است؛[۱] و به عبارتی مورد پذیرش تمام مسلمانان‌ بوده[۲] و از چنان تواتری برخوردار است که در اصل آن نمی‌توان تردید کرد، با این توضیح که شیعیان آن‌را به ضرورت بیعت با امام معصوم(ع) دانسته، اما برخی از اهل‌سنت، دایره آن‌را گسترش داده و این روایات را شامل افراد غیر معصوم نیز می‌دانند.
برخی از این روایات عبارت‌اند از:
۱. «مَنْ‏ مَاتَ‏ وَ لَمْ یَعْرِفْ إِمَامَ‏ زَمَانِهِ‏ مَاتَ مِیتَهً جَاهِلِیَّهً»؛[۳] هر کس امام زمانش را نشناسد و در همان حال بمیرد، به مرگ جاهلى مرده است‏.
۲. «مَن ماتَ و لَیسَ فى عُنُقِهِ بَیعَهٌ، ماتَ میتَهً جاهِلِیَّهً»؛[۴] کسى که بمیرد و در گردن او بیعتى نباشد، به مرگ جاهلى مرده است.
در این حدیث که از طریق اهل‌سنت از عبدالله بن عمر نقل شده، لفظ «امام» وجود ندارد. اما در منابع شیعه، همین عبارت، با لفظ «امام» نقل شده است.[۵]
۳. «مَن مات بِغَیرِ إمامٍ ماتَ میتَهً جاهِلِیَّه»؛[۶] هر کس بدون داشتن امام بمیرد، به مرگ جاهلى مرده است.

[۱]. ر. ک: شوشتری، قاضى نور الله، إحقاق الحق و إزهاق الباطل‏، ج ‏۲، ص ۳۰۶ – ۳۰۹، قم، مکتبه آیه الله المرعشى النجفى‏، چاپ اوّل‏، ۱۴۰۹ق.
[۲]. موسوی شفتی‏، سید اسد الله، الامامه، ص ۲۶، اصفهان، مکتبه حجه الاسلام الشفتی‏، ۱۴۱۱ق‏.
[۳]. این حدیث به نقل از پیامبر اکرم(ص) در بیشتر منابع کهن شیعی آمده است؛ مانند: صدوق، محمد بن على‏،کمال الدین و تمام النعمه، ج ‏۲، ص ۴۰۹، تهران، اسلامیه، چاپ دوم‏، ۱۳۹۵ق؛ مفید، محمد بن محمد، الفصول المختاره، ص ۳۲۵، قم، مؤسسه آل البیت(ع)، چاپ اول‏، ۱۴۱۳ق؛ ابن شهر آشوب مازندرانى، محمد بن على‏، مناقب آل أبی‌طالب(ع)‏، قم، علامه، چاپ اول‏، ۱۳۷۹ق.   ‏
[۴]. ابن بطریق، یحیى بن حسن،‏ عمده عیون صحاح الأخبار فی مناقب إمام الأبرار، ص ۳۱۹، قم، مؤسسه النشر الاسلامی‏، چاپ اول‏، ۱۴۰۷ق؛ ابن عطیه، جمیل حمود، أبهى المراد فی شرح مؤتمر علماء بغداد، ج ‏۱، ص ۱۳۳، بیروت، مؤسسه الأعلمی‏، چاپ اول‏، ۱۴۲۳ق؛ ابن قانع بغدادى، عبد الباقى،‏ معجم الصحابه، ج ‏۸، ص ۲۹۶۳، بیروت، دار الفکر، چاپ اول، ۱۴۲۴ق؛ ابن کثیر دمشقى، اسماعیل بن عمر، تفسیر القرآن العظیم، ج ‏۲، ص ۳۰۲، بیروت، دار الکتب العلمیه، چاپ اول، ۱۴۱۹ق.
[۵]. الفصول المختاره، ص ۲۴۵؛ کراجکى، محمد بن على،‏ کنز الفوائد، ج ‏۱، ص ۳۲۸، قم، دارالذخائر، چاپ اول‏، ۱۴۱۰ق؛ ابن طاووس، على بن موسى،‏ الطرائف فی معرفه مذاهب الطوائف، ج ‏۱، ص ۲۱۰، قم، خیام‏، چاپ اول‏، ۱۴۰۰ق.
[۶]. عیاشى، محمد بن مسعود، تفسیر العیاشی، ج ‏۲، ص ۳۰۳، تهران، المطبعه العلمیه، چاپ اول‏، ۱۳۸۰ق؛ مسعودى، على بن حسین‏، اثبات الوصیه، ص ۱۹۴، قم، انصاریان‏، چاپ سوم‏، ۱۴۲۶ق؛ ابن طاووس، على بن موسى،‏ التشریف بالمنن فی التعریف بالفتن، ص ۳۲۷، قم، مؤسسه صاحب الأمر، چاپ اول‏، ۱۴۱۶ق.
منبع: با ما بخون ، اسلام کوئست