آیا داشتن زنی سفید از نشانه‌ های خوشبختی مرد است؟

دسته بندی: مذهبی آیا داشتن زنی سفید از نشانه‌ های خوشبختی مرد است؟

پرسش در مورد نشانه‌ های خوشبختی
آیا حدیث زیر معتبر است؟ آیا ترجمه فارسی‌اش درست است؟ لطفاً متن عربی به همراه منبع آن‌را بیان کنید: امام رضا(ع) فرمودند: «از سعادت‌های مرد آن است که دارای زنی باشد که سفیدپوست است».
پاسخ اجمالی
اگرچه زیبایی و سفیدرویی ظاهری نمی‌تواند معیار اصلی برای ازدواج باشد، اما طبیعی است که داشتن همسری که علاوه بر دارا بودن ایمان و اخلاق و معیارهای معنوی برای ازدواج،[۱] زیبارو نیز باشد، امتیازی برای یک مرد به شمار می‌آید.
با ذکر این مقدمه، به بررسی روایت منقول از امام رضا(ع) می‌پردازیم:
«عِدَّهٌ مِنْ أَصْحابِنا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیادٍ عَنْ بَکْرِ بْنِ صالِحٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحابِهِ عَنْ أَبی الْحَسَن(ع): مِنْ سَعَادَهِ الرَّجُلِ أَنْ یَکْشِفَ الثَّوْبَ عَنِ امْرَأَهٍ بَیْضَاءَ».[۲]
از لحاظ سندی، با آن‌که این روایت در کتاب معتبری نقل شده است، اما به دلیل مجهول بودن نام برخی از راویان آن،[۳] و نیز اختلاف‌نظر درباره توثیق دیگر راویان،[۴] روایتی ضعیف ارزیابی می‌شود؛ اما با چشم‌پوشی از ضعف سند، با توجه به مقدمه یادشده، محتوای آن می‌تواند قابل پذیرش باشد، علاوه بر آن‌که «امْرَأَهٍ بَیْضاء»، غیر از زیبایی صورت، دارای معانی دیگری نیز می‌باشد که شاید روایت ناظر به آنها باشد:
۱. پاک بودن از عیوب،
در زبان عرب، ‌هنگامی که گفته می‌شود فلانی سفید است، یک معنایش آن است که دامن او از عیب‌ها و ناپاکی‌ها مبرا است.
۲. صاحب فضل و کرم بودن،
در این زبان، برای توصیف افرادی که دارای فضل و کرم باشند نیز از تعبیر «سفید» استفاده می‌شود.[۵]
۳. پاک بودن از حیض،
از آن‌جا که در حدیث حائض «یُمْسِکُ عَنْها زَوْجُها حَتَّى تَرَى الْبَیاض‏»،[۶] «سفیدی» به معنای «پاک بودن از حیض» است،[۷] ممکن است که منظور از سفیدی در این روایت نیز آن باشد که در شب زفاف، همسرش پاک از حیض باشد.

[۱]. «معیارهای اصلی و فرعی در انتخاب همسر»، ۱۲۲۳۷.
[۲]. کلینى، محمد بن یعقوب‏، کافی، ج ‏۵، ص ۳۳۵، قم، دار الحدیث‏، چاپ اول، ۱۴۲۹ق.
[۳]. «بَعْضِ أَصْحَابِهِ» بکر بن صالح رازی که در روایت آمده، مشخص نشده‌ که چه کسانی هستند.
[۴].  درباره بکر بن صالح رازی اختلاف نظر وجود دارد و برخی از عالمان رجال او را ضعیف دانسته‌اند. ر. ک: غضائری، احمد بن حسین، کتاب الضعفاء، ج ۱، ص ۴۴، قم، مؤسسه اسماعیلیان، ۱۳۶۴ق؛ حلّی، حسن بن یوسف، خلاصه الاقوال، ص ۲۰۸، نجف اشرف، منشورات المطبعه الحیدریه، چاپ دوم، ۱۳۸۱ق.
[۵]. مصطفوى، حسن‏، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم‏، ج ‏۱، ص ۳۶۲، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی‏، چاپ اول، ۱۳۶۸ش‏.
[۶]. کافی، ج ‏۵، ص ۲۶۱.
[۷]. طریحی، فخر الدین بن محمد، مجمع البحرین، ج‏ ۴، ص ۱۹۸، تهران، مرتضوى‏، چاپ سوم، ۱۳۷۵ش‏.
منبع: با ما بخون ، اسلام کوئست