سرزنش دیگری برای گناهی که خود نیز انجام می دهیم!

دسته بندی: مذهبی سرزنش دیگری برای گناهی که خود نیز انجام می دهیم!

پرسش
آیا روایتی با این مضمون یا مضامین دیگر وجود دارد که؛ هرکس برای گناهی را که خودش انجام داده، دیگری را سرزنش کند، تا ابد در جهنم خواهد ماند؟
پاسخ اجمالی
در قرآن کریم[۱] و نیز در سخن پیشوایان معصوم به افرادی که مردم را به خوبی دعوت کرده، یا آنان را از منکری باز می‌دارند، اما رفتاری مخالف با گفتار خویش دارند، بارها هشدار داده شده است:
۱. پیامبر خدا(ص): «در شب معراج با گروهى روبرو شدم که لب‌هایشان را با قیچی‌هایى از آتش می‌بریدند. به جبرئیل گفتم: اینها کیستند؟ گفتند: خطیبان دنیا که مردم را به نیکى فرمان می‌دادند و خود را از یاد می‌بردند، در حالی‌که کتاب [خدا] را می‌خواندند».[۲]
۲. پیامبر خدا(ص): «شدیدترین پشیمانى و افسوس براى کسى است که بنده‌اى را به سوى خداوند دعوت نماید و او این دعوت را بپذیرد و به دستورات خدا گردن نهد و خداوند، او را در بهشت جاى دهد؛ اما خود فرد دعوت کننده را جهنمى کند، براى آن‌که خود او در مقام عمل، به فرمان‌های خداوند عمل نکرده و از هواى نفس خویش پیروى نموده است».[۳]
۳. امام صادق(ع): «خداوند متعال به عالمان بی‌عمل می‌فرماید: “آیا مردم را به انجام اعمال نیک سفارش کرده و خودتان را فراموش می‌نمایید”.[۴] و به چنین فردی گفته می‌شود: اى خیانت‌کار! آیا در اموری که خودت خیانت‌کار و افسارگسیخته‌ای، بندگانم را به خیر و صلاح فرا می‌خوانی؟!».[۵]
۴. امام صادق(ع): «در روز قیامت، بیشترین افسوس را کسى می‌خورد که [در دنیا] سخن از عدالت بگوید و خود با دیگران، به عدالت رفتار نکند».[۶]
با این وجود، جاودانه بودن در دوزخ را نمی‌توان برای تمام افرادی که چنین رفتار ناپسندی داشته‌اند، امری مسلم دانست، بلکه آنان نیز مانند دیگر گناهان در طبقات گوناگون تقسیم شده و به اندازه جرمی که مرتکب شدن، مجازات خواهند شد.

[۱]. بقره، ۴۴؛ انعام، ۲۶ و …
[۲]. صدر الدین شیرازى، محمد بن ابراهیم، شرح أصول کافی، ج ‏۱، ص ۳۳۹، تهران، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگى، چاپ اول، ۱۳۸۳ش؛ ابن حنبل، احمد بن محمد، مسند أحمد بن حنبل، ج ‏۱۹، ص ۲۴۴ ، بیروت، مؤسسه الرساله، چاپ اول، ۱۴۱۶ق.
[۳]. کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، محقق، غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ‏۱، ص ۴۴، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.
[۴]. بقره، ۴۴.
[۵]. منسوب به جعفر بن محمد(ع)، مصباح الشریعه، ص ۱۸، بیروت، اعلمى، چاپ اول، ۱۴۰۰ق.
[۶]. حمیرى، عبدالله بن جعفر، قرب الإسناد، ص ۳۳، قم، مؤسسه آل البیت(ع)، چاپ اول، ۱۴۱۳ق؛ کافی، ج ‏۲، ص ۲۹۹. در همین زمینه، نک: «تحقیر و سرزنش نکردن گنه‌کاران ناآگاه»، ۴۲۲۲۸؛ «ملامت کردن در امر تبلیغ»، ۳۳۷۴۵.
منبع: با ما بخون ، اسلام کوئست