علاقه ائمه به شیعیان

دسته بندی: مذهبی علاقه ائمه به شیعیان

چه روایتی وجود دارد که نشان دهنده علاقه ائمه به شیعیان باشد؟

پاسخ اجمالی
پیروان و دوست‌داران ائمه اطهار(ع)، مورد عنایت و توجه و تقدیر خاندان پیامبرند. توجه داشتن و توجه دادن به این عنایت و محبت و تکریم، محبت آنان را در دل‌ها ایجاد می‌کند یا می‌افزاید. ائمه اطهار(ع) هوادارانشان را دوست دارند؛ آنان را می‌شناسند؛ آنان را شاخ و برگ درختی می‌دانند که به خودشان مربوط می‌شود؛ در دنیا گرفتاری‌هایشان را حل می‌کنند، در آخرت از آنان شفاعت کرده و محبان خویش را از یاد نمی‌برند.
در این زمینه احادیث فراوانی است که به چند نمونه اشاره می‌شود.
۱. شفاعت: امام صادق(ع) فرمود: «ما برای شیعیان خود شفاعت می‌کنیم، خداوند هم شفاعت ما را رد نمی‌کند».[۱]
۲. تضمین بهشت: امام صادق(ع) در مسجد، گروهی از شیعیان را دید، به آنان نزدیک شد و سلامشان داد و فرمود: «به خدا قسم! من بوی شما و روح‌های شما را دوست دارم … ما را با تقوا و تلاش، یاری کنید … شما یاران دین خدایید … شما پیشتازان به سوی بهشتید، ما بهشت را برای شما تضمین کرده‌ایم … هرچیزی شرفی دارد، شرافت دین، شیعه است. هر چیزی ستونی دارد، ستون دین، شیعه است. هر چیزی سروری دارد، و بهترین مجالس و سرور آنها، مجالس شیعه است».[۲]
۳. عنایت و توجه خاص به شیعیان: امام رضا(ع) فرمود: «اگر یکى از پیروانمان رنجور شود ما هم بناخوشى او رنجور می‌شویم؛ زمانی که اندوهناک گردد ما هم اندوهناک می‌گردیم؛ به سرور او ما هم مسرور می‌شویم؛ در خاور و باختر جهان هیچ‌یک از آنان از دیدگان ما پنهان نیستند».[۳]
همچنین امام مهدی(عج) در توقیع شریف فرمود: «همانا، ما از رعایت حال شما کوتاهى نمی‌کنیم؛ شما را از یاد نمی‌بریم، چه، در غیر این صورت، سختی‌ها و گرفتاری‌ها بر شما فرو می‌آید و دشمنان، شما را ریشه‌کن کرده و از بین می‌برند».[۴]

[۱]. برقی، احمد بن محمد بن خالد، المحاسن، ج ‏۱، ص ۱۸۳، قم، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۷۱ق.
[۲]. طبری آملی، عماد الدین محمد، بشاره المصطفی لشیعه المرتضی، ج ‏۲، ص ۱۴، نجف، المکتبه الحیدریه، چاپ دوم، ۱۳۸۳ق.
[۳]. شیخ صدوق، صفات الشیعه، ص ۴، تهران، أعلمی، چاپ اول، ۱۳۶۲ش.
[۴]. قطب الدین راوندی، سعید بن عبد الله، الخرائج و الجرائح، ج ‏۲، ص ۹۰۳، مؤسسه امام مهدی(عج)، قم، چاپ اول، ۱۴۰۹ق؛ طبرسی، احمد بن علی، الاحتجاج علی أهل اللجاج، محقق، خرسان، محمد باقر، ج ‏۲، ص ۴۹۷، مشهد، نشر مرتضی، چاپ اول، ۱۴۰۳ق.
منبع: با ما بخون ، اسلام کوئست