چرا گرگ دروغین ماجرای دریده‌ شدن حضرت یوسف (ع) از حیوانات بهشتی اعلام شده است؟

دسته بندی: مذهبی چرا گرگ دروغین ماجرای دریده‌ شدن حضرت یوسف (ع) از حیوانات بهشتی اعلام شده است؟

خلاصه پرسش
می‌دانیم که دریده‌شدن حضرت یوسف(ع) توسط گرگ،‌ ساخته و پرداخته برادرانش بود و گرگی وجود نداشت تا ایشان را بدرد، پس چرا در روایتی، این گرگ دروغین از حیوانات بهشتی اعلام شده است؟
پرسش
در روایت آمده است: «فقال الصادق(ع): فلا یدخل الجنه من البهائم إلا ثلاثه: حمار بلعم بن باعوراء، و ذئب یوسف، و کلب أصحاب الکهف». سؤال این است که آیا یوسف(ع) گرگی را دریده است؟ آیا گرگی قرار بود که یوسف(ع) را بخورد؟ آیا امام راست‌گو و دارای علم غیب نمی‌دانست که گرگی وجود نداشت و بهانه گرگ، دروغی از طرف برادران یوسف(ع) برای سرپوش عملشان بوده است؟ پس اعلام چنین گرگ دروغین به عنوان حیوانی بهشتی چه معنا دارد؟!
پاسخ اجمالی
در ارتباط با این پرسش ابتدا باید گفت؛ اصل حشر حیوانات در روز قیامت توسط قرآن کریم نیز اعلام شده است،[۱] در همین راستا، برخی روایات به ورود تعدادی از حیوانات به بهشت دلالت دارند:
۱. امام صادق(ع): «از میان حیوانات فقط سه حیوان وارد بهشت می‌شوند: الاغ بلعم بن باعورا، گرگ یوسف(ع) و سگ اصحاب کهف».[۲]
۲. امام صادق(ع): «چهارپایان در بهشت نیستند، مگر الاغ بلعم بن باعورا، شتر صالح، گرگ یوسف(ع) و سگ اصحاب کهف‏».[۳]
صرف نظر از تحلیل سندی و محتوایی و رفع تعارض بین دو روایت یادشده، باید گفت: این روایات – با فرض پذیرش – ناظر به گرگی دروغین و فرضی نیست، بلکه ناظر به آن گزارشی است که بر اساس آن، برادران یوسف(ع) گرگی بی‌گناه را نزد پدرشان آورده و او ‌را متهم به دریدن یوسف(ع) کرده بودند؛ اما آن گرگ بی‌گناه لب به سخن گشود و نزد یعقوب شهادت داد که گوشت پیامبران بر ما حرام است: «و کلّم ذئب‏ یعقوب و قال: لحوم الأنبیاء حرامٌ علینا»[۴].

[۱]. ر. ک: «حشر حیوانات در رستاخیز»، ۸۱؛ «درد و رنج و حشر حیوانات»، ۲۵۳۷۸.
[۲]. قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، ج ۲، ص ۳۳، قم، دار الکتاب، چاپ سوم، ۱۴۰۴ق؛ همچنین ر. ک:حیواناتی که وارد بهشت می‌شوند»، ۳۵۲۱۸.
[۳]. مجلسى، محمد باقر، بحار الأنوار، ج ‏۸، ص ۱۹۵، بیروت، دار إحیاء التراث العربی‏، چاپ دوم‏، ۱۴۰۳ق.
[۴]. ابن شهر آشوب مازندرانی، مناقب آل أبی طالب(ع)، ج ۳، ص ۲۴۶، قم، علامه، چاپ اول، ۱۳۷۹ق؛ سور آبادى، ابوبکر عتیق بن محمد، تفسیر سور آبادى، ج ‏۲، ص ۱۱۰۸، تهران، فرهنگ نشر نو، چاپ اول، ۱۳۸۰ش؛ با اندکی تفاوت در:  دیلمی، شیرویه بن شهردار، الفردوس بمأثور الخطاب، ج ۴، ص ۱۷۲، بیروت، دار الکتب العلمیه، چاپ اول، ۱۴۰۶ق.
منبع: با ما بخون ، اسلام کوئست