چگونه شوق به عبادت و لذت ارتباط با خدا را در خود زیاد کنیم؟

دسته بندی: مذهبی چگونه شوق به عبادت و لذت ارتباط با خدا را در خود زیاد کنیم؟

سلام وقتتون بخیر
چند سالی هست که هر کاری میکنم دیگه رابطم با خدا مثل سابق نیست،قبلا که مجرد بودم نماز و قران بهم ارامش میداد،دعا که میخوندم خیلی برام لذت بخش بود
اما از زمانی که ازدواج کردم ،بچه دار شدم احساس میکنم مثل قبل نیستم ،قران میخونم،نماز میخونم ولی دیگه ارامش و لذت قبل ندارم انگار شده وظیفه که فقط باید انجامش بدم، بعد نماز سریع جا نمازم جمع میکنم که به کارام برسم،قبلنا با خدا که صحبت میکردم خیلی گریه میکردم ،اما الان بعضی وقتها به خودم میگم دلم شده سنگ
دارم قران حفظ میکنم،ولی اصلا اون ادمی که دوست دارم باشم نیستم
همسرم نماز نمیخونه خیلی خیلی تلاش کردم نماز بخونه اما فایده نداشته
گاهی وقتها میگم به جای اینکه من روش تاثیر گذاشته باشم انگار برعکس شده
چیکار کنم،حضور قلبم بیشتربشه؟از الانه خودم بدم میاد ای کاش هنوزم مثل چند سال پیش بودم

سلام و تشکر از ارتباط شما
شوق به عبادت و لذت بردن از آن مانند هر پدیده دیگری، فراهم شدن زمینه‌ها و شرایط و نیز ازبین رفتن مشکلات و موانع امری ضروری است.
اگر عبادت به معنای واقعی‌اش به انجام رسد لذت و شیرینی زاید الوصفی را به همراه خواهد داشت، ولی چنانچه برخی شرایط به کمال رسیدن عبادت محقق نشود یا مانعی در مسیر آن پدید آید، عبادت به معنای کاملش انجام نشده، در نتیجه عبادت کننده، به همان نسبت از چشیدن لذت عبادت محروم می‌ماند و در مراحل بعدی منجر به کسالت و تنبلی در اجرای آن می شود.

برای اینکه میل به انجام و در ادامه از مناجات و عبادت و ارتباط با خدا و گرفتن توشه  لذت ببریم ، ابتدا باید بدانیم که عبادت چیست، چگونه ارتباطی است و در ابتدا باید سطح معرفت خود را نسبت به حق تعالی بالا برد.
هنگام صحبت کردن با فردی بزرگوار و دارای مقامات عالی , اگر انسان نسبت به او شناخت نداشته باشد , نه تنها از هم صحبتی با او لذت نمی برد , بلکه ادب حضور و هم کلامی با او را نیز رعایت نمی کند.

ما هرگز به یک شیء مجهول اشتیاق پیدا نمی کنیم و لذت نمی بریم و تا آن را نشناسیم نمی توانیم بدان ابراز علاقه یا نفرت کنیم.
پس هر چه معرفت و آگاهیمان به امری بیشتر شود نفرت یا محبت ما نسبت به آن بیشتر خواهد شد. با این حساب ما هر چه معبود را بهتر و بیشتر بشناسیم و با صفات رحمانیت و رحیمیت و نعمت بخشی او آشنا شویم، محبت او ،و به تبع محبت ، ارتباط با او در ما بیشتر می شودهر چه دانایی و معرفت افزون‌تر باشد، بهره‌مندی شخص نیز از عبادت و احساس لذت او فزون‌تر خواهد بود.
کسانی که دلشان با خداوند پیوند دارد و محو جمال و جلال خدای متعال هستند و با قلب شان به او اقبال می نمایند, ایشان بهترین لذت برندگان از عبادت و نیازگویی با خدای هستی هستند
ایمانشان تقویت می شود
از گناه و امور حرام دوری می کنند
واجبات را بخوبی انجام می دهند
توفیقات بیشتر نصیبشان می شود
اقبلا قلب به آنها روی می اورد و ادبار پشت خواهد کرد.
پس:
نشاط و سرزندگی و دوری از سستی و تنبلی، در موفقیت هر کاری نقش کلیدی ایفا می‌کند.

در انجام عبادت و درک شیرینی آن نیز، داشتن نشاط و حس و حال عبادت و پرهیز از انجام اجباری و از سر رفع تکلیف آن، بسیار مهم است. پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله فرموده است: آفت عبادت سستی است
برای درک شیرینی عبادت‌ها به این کلام امیرالمؤمنین علیه السلام باید توجه کرد که فرمودند که: با نفس خود مدارا کن و به زور به عبادت وادارش مساز و از اوقات فراغت، نشاط و سرخوشی برای عبادت بهره‌گیرد.
دلِ انسان گاه به سمت عبادتی کشش دارد و گاه نسبت به آن واکنش نشان می‌دهد. باید مواظب بود در مواقعی که دل انسان نسبت به عملی بی‌میل است آن عمل یا عبادت را به او تحمیل نکرد.
حضرت امیر علیه السلام می‌فرمایند: همانا دل‌ها را یک روی آوردنی است و یک روی گرداندنی. پس هرگاه دل در حال روی آوردن باشد آن را به انجام مستحبّات وادارید و هرگاه پشت کرد به انجام فرائض از سوی آنها بسنده کنید
کسی در عبادت موفق است که با نفس خود مبارزه و جهاد اکبر داشته باشد
امام علی(ع) در این باره فرموده است: چگونه لذّت عبادت را بچشد کسی که از هوا و هوس باز نمی‌ایستد.

توضیح بیشتر:
ما دو نوع لذت داریم. لذت های دنیوی و مادی، لذت های معنوی. این دو نوع لذت در مقابل هم قرار دارند. وقتی ما با گرایش افراطی به دنیا و لذت های آن از خدا دور می شویم، نتیجه طبیعی آن این است که دیگر از انس با خدا و قرب به او لذت نمی بریم.
اوج لذت های معنوی بستگی به اوج عبادت و عشق انسان به خداوند دارد عرفا و اولیای خدا چون در اوج بندگی و عبادت و ریاضت نفس بودند بیشترین لذت را از خدای متعال می برند آنچنان که حاضرنبودند حتی یک لحظه این حالات خود را با تمام دنیا عوض کنند
کسی که در خارج از عبادت محوریت همه امورش خدای رحمان باشد مسلما ً در حین انجام عبادت بهترین حال را دارد .
اگر بخواهیم کامل شویم چاره ای جز تهذیب روح نیست و تهذیب روح راه ندادن بیگانه به حریم دل است .
وقتی هر گونه , سخنی را می گوییم به هر جایی نگاه کرده به هر چیزی گوش فرا می دهیم هر غذایی را خورده و …. بدانیم که بیگانه را در دل خود جای داده ایم.
زمانی که دل جایگاه بیگانه شد دیگر خدا را در آن کاری نیست بنابراین انسان از انجام عبادت لذت نمی برد

اموری که در اقبال قلب و  لذت بردن از عبادات موثر است:

* پرهیز از لقمه حرام: باید در نظر داشت که عبادت با مال حرام نه تنها از نظر خداوند ارزش و اعتباری نداشته و مورد قبول و پذیرش او قرار نمی‌گیرد بلکه پیامدهای بد دیگری را نیز به همراه دارد. از جمله این‌که غذای حرام موجب دوری بنده از پروردگارش شده و شخص، مورد لعنت مقرّبان درگاه الهی قرار می‌گیرد.
وصف حال این‌گونه افراد از زبان رسول گرامی اسلام چنین است: إنّ‌الله عزّوجلّ حرَّم الجنّهَ جَسداً غُذِّی بِحَرامٍ خداوند عزیز و جلیل بهشت را بر بدنی که از مال حرام تغذیه کرده حرام کرده است .
* دوری از گناه و نافرمانی خداوند: همان‌طور که انسان گرفتار سرماخوردگی ، از بوی خوش لذت نمی‌برد، و چشم ضعیف و کم نور، لذت مشاهده مناظره زیبا را در نمی‌یابد، انسان گنه‌کار نیز از عبادت لذت نمی‌برد.
* خلوص نیت
در این زمینه خوب است دعاهایی که وارد شده است را بخوانید مانند دعای کمیل ، دعای توسل ، مناجات حضرت امیر در مسجد کوفه و….

نتیجه :
عبادت باید
۱) آگاهانه باشد
۲) عاشقانه باشد
۳) خالصانه باشد
۴) خاشعانه باشد
۵) مخفیانه باشد

پس: شما باید سعی کنید مواردی که بیان شد را انجام دهید و همواره خدا را در هر لحظه زندگی خود ببینید و فلسفه خلقت انسان را در این دنیا بشناسید و معرفت کسب کنید و بدانید که این دنیا مزرعه آخرت است اگر چیزی نکاریم یا بد بکاریم در اخرت کشکول ما خالی از توشه خواهد بود.

اگر این شناخت و معرفت نسبت به خود و خدا و جهان هستی و فلسفه مشکلات و گرفتاری های این دنیا را بخوبی کسب کنید مطمئن باشید اقبال قلب نصیبتان می شود و مسیر تقرب به خدا و رسیدن به کمال را بخوبی طی خواهید کرد.

*بزرگوار این نکته را نیز توجه کنید انجام وظایف شما در قبال همسر و خانواده تان خود نیز بهترین اعمال است.

منبع: با ما بخون ، شهر سوال